چرا در ایران نمی توان روی شانه غول ها ایستاد؟

اسحاق نیوتون در نامه ای درسال 1676 نوشت: اگر فاصله دورتری را دیده‌ام با ایستادن بر شانه‌های غول ها بوده است.

این جمله امروز نیز در صفحه اول گوگل اسکالر نقش بسته است که حکایت از این واقعیت می کند که برای پیشرفت علم اتکا به استعداد خویشتن کفایت نمی کند بلکه می بایست ابتدا راهی را که دیگران طی کردند را بشناسیم و سپس ادامه راه آنها را برویم و در واقع اگر قرار باشد که همان مسیری را که افراد قبلا طی کرده اند باز هم ما طی کنیم علم پیشرفتی نمی کند و این همان مشکل علم در ایران است.

در ایران با توجه به نظام آموزشی نادرست حاکم بر مدارس و دانشگاه ها تعداد افراد کمی و با اتکا به توانایی و استعداد شخصی ممکن است به پیشرفتی در علم برسند و متاسفانه با مرگ این افراد علمشان هم از بین می رود و خیلی کم شاهد آن هستیم که برای مثال شاگردی از خود بر جای بگذارند تا وی راه آنها را ادامه دهد و نتیجه آن می شود که نفرات بعدی هم مسیر افراد قبلی را طی می کنند حالا ممکن است بیشتر عمر کنند به یافته های بیشتری برسند یا آنکه عمرشان به اندازه یافته های نفر قبل از خود هم نرسد. این مساله به خصوص در فنون بیشتر دیده می شود.جایی که افرادی سال ها عمر خود را در هنری مثل صحافی صرف کرده اند و گاها با پایان عمر یا بازنشستگیشان عمر آن هنر هم به پایان می رسد.

 

ادامه نوشته

DIY چیست؟

 

امروزه یکی از بحث های رایج در کتابخانه ها، کمک به محیط زیست و سازگار بودن با محیط زیست است.با توجه به نقش کتابخانه در ایجاد فرهنگ سازی در مردم و کمک به حفظ محیط زیست، کتابخانه ها با انجام اقداماتی می توانند موجب تغییر نگرش و رفتار ها با محیط زیست شوند. یکی از این اقدامات پروژه های موسوم به  DIY است.

خودت انجام بده (Do it yourself or DIY) اصطلاحی است که از دهه ۱۹۵۰ میلادی در برخی کشورهای غربی به ویژه ایالات متحده آمریکا رواج پیدا کرد و معنای آن تعمیر، اصلاح، ساختن و یا انجام برخی کارهای فنی در خانه یا بیرون از خانه بدون کمک خواستن از متخصصان و استادکاران آن رشته است. امروزه در کشورهای یاد شده این شیوه رواج گسترده ای یافته است و رشته های گوناگونی را - بجز کارهایی که به دلیل حساسیت، تنها کارآزمودگان مجاز به انجام آن هستند - شامل می شود. در این روش علاوه بر صرفه جویی در هزینه ها و مصرف مواد اولیه، باعث پرورش استعدادهای فنی و پر شدن اوقات فراغت نیز می گردد.

در زیر می توانید تعدادی از این خلاقیت های ساده و زیبا را ببینید:

 

همچنین وب سایت ها و وبلاگ های زیادی در این زمینه برای آموزش، راه اندازی شده است که کتابداران می توانند برای استفاده خلاقانه از وسایل دور ریختنی کتابخانه، و همچنین فرهنگ سازی این کار از آنها استفاده کنند.

شیرین تر از شکر

آدم ها، مثل مدادند. هر کدام با زندگی شان، داستانی می نویسند؛ آن قدر که تمام شوند. آدم ها می روند. داستان ها می مانند. یکی شادی، یکی غمگین، یکی ساده، یکی بی رنگی؛ یکی تلخ، یکی شیرین. 

ما هم داستانی داریم. اول اینکه، مداد سفید نباشیم که با همه ی زیبایی که دارد، توی جعبه مداد رنگی، تنها و بی استفاده است و فقط می تواند توی سیاهی بنویسد نه سفیدی. یا هر چه بنویسد و بکشد، پنهان است.  

حالا، این ماییم و دنیایی از داستان های جورواجوری که این مدادها نوشته. چه خوب که این داستان ها را بخوانیم و بهترین آن ها را، بنویسیم منظورم رو نویسی نیست، نه! آن ها را بخوانیم؛ خوب و بد و زشتش را ببینیم و داستان خودمان را بنویسیم. نمی دانم چه رنگی یا چه طعمی...  

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

کتاب شیرین تر از شکر، بازنویسی شده توسط ابوالفضل هادی منش 

این کتاب مجموعه ای از 365 داستان کهن ایرانی است. داستان هایی مانند کلیله و دمنه، اسرار التوحید، بوستان سعدی، تذکره الاولیاء، کتاب کوچه و بسیاری دیگر از کتاب های کهن فارسی که نثرشون ممکنه برای بسیاری از ما افراد عادی سنگین و غیر قابل فهم باشه بهمین خاطر پیشنهاد میکنم این کتاب با ارزش و که به دو صورت پک کامل و همچنین فصل های جدا دارد رو تهیه و مطالعه کنین. 

امیدوارم کتاب خوبی باشه و بتونین ازش درسای زیادی بگیرین.